مجیک ماشروم
انسان مدت‌هاست که از محصولات متابولیکی قارچ‌ها برای اهداف پزشکی (مثلاً پنی سیلین) استفاده کرده است. سیلوسایبین یک متابولیت قارچی است که در سال‌های اخیر توجه رسانه‌ها، پزشکان و محققان را به خود جلب کرده است. این ترکیب که به طور طبیعی در بسیاری از گونه‌های قارچ (که در عامیانه به عنوان مجیک ماشروم شناخته می‌شود) یافت می‌شود، با گیرنده‌های سروتونین در مغز تعامل می‌کند تا اثرات روانگردان مختلفی را ایجاد کند.
تعداد فزاینده ای از تحقیقات نشان می دهد که وقتی در شرایط کنترل شده همراه با درمان حمایتی تجویز می شود، این ترکیب ممکن است برای درمان اختلالات روانپزشکی مختلف مانند افسردگی مفید باشد. با این حال، سوالاتی در مورد مکانیسم عمل سیلوسایبین، و همچنین انگ، بودجه و موانع نظارتی وجود دارد که باید قبل از استفاده از سیلوسایبین برای استفاده منظم درمانی مورد توجه قرار گیرد.
سیلوسایبین چیست و چگونه کار می کند؟
سیلوسایبین به طور طبیعی توسط بیش از 200 گونه قارچ بازیدیومیست - شاخه ای از قارچ های رشته ای - که مجموعاً به عنوان قارچ سیلوسایبین شناخته می شوند، تولید می شود. این قارچ ها در اشکال و اندازه های مختلف وجود دارند و در سراسر جهان یافت می شوند. سیلوسایبین همچنین می تواند به صورت مصنوعی تولید و در دوزهای استاندارد تجویز شود، که معمولاً در شرایط بالینی استفاده می شود.
سیلوسایبین متعلق به دسته ای از روانگردان های سروتونرژیک است که شامل اسید لیسرژیک دی اتیل آمید (LSD) و مسکالین است. بسته به فرد و دوز، سیلوسایبین می تواند باعث سرخوشی، تغییر در ادراک، تجارب معنوی درک شده و احساس جدایی از جمله اثرات دیگر شود.
این اثرات به دلیل خود سیلوسایبین نیست، بلکه پس از مصرف، متابولیزه می شود تا پسیلوسین، شکل فعال ترکیب، تولید شود. سیلوسین گیرنده های سروتونین 5-HT2a را روی سلول های هرمی قشر مغز فعال می کند. این سلول ها «واحدهای محاسباتی اصلی مغز هستند، جایی که همه چیز در کنار هم قرار می گیرد. دیوید نیکولز، دکترای دکتر، استاد بازنشسته از دانشکده داروسازی دانشگاه پردو، که از اواخر دهه 1960 به مطالعه روانگردان ها پرداخته است، گفت: [آنها به ما کمک می کنند] تصویر خود را از واقعیت چیست. سیلوسین با فعال کردن این گیرنده‌ها، فعالیت متابولیک مغز و اتصال عصبی را به روش‌هایی تغییر می‌دهد که بر عملکرد شناختی و ادراک تأثیر می‌گذارد.
تاریخچه تحقیقات سیلوسایبین: جاده ای پرپیچ و خم
علیرغم استفاده از قارچ های روانگردان توسط مردم آمریکای مرکزی (و احتمالاً مناطق دیگر) برای قرن ها، قارچ های روانگردان عمدتاً در خارج از جوامع غربی وجود داشتند تا اینکه در دهه 1950، یک قارچ شناس آمریکایی، آر گوردون واسون، به Huautla de Jiménez در اوآخاکا، مکزیک سفر کرد. . در آنجا، او در مراسمی با استفاده از قارچ های روانگردان شرکت کرد - این تجربه در مقاله ای در سال 1957 در مجله Life با عنوان "جستجوی قارچ جادویی" ثبت شد که قارچ ها را به مخاطبان زیادی معرفی کرد.
در همان سال، آلبرت هافمن، شیمیدان شرکت داروسازی سوئیسی، ساندوز فارماسیوتیکال، سیلوسایبین را از نمونه ای از قارچ خشک شده Psilocybe mexicana جدا کرد و آن را به عنوان "جادوی" روانگردان در قارچ ها شناسایی کرد. در نتیجه، ساندوز شروع به تولید و توزیع یک *** حاوی سیلوسایبین برای استفاده به عنوان یک ترکیب تحقیقاتی در مطالعات روانپزشکی کرد.
برچسب: ،
