spudgene

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
PTSD مخفف Post-Traumatic Stress Disorder و به معنای اختلال استرس پس از سانحه است که بسیاری به نام‌های پی تی اس دی یا اختلال اضطراب پس از سانحه هم می‌شناسند. این اختلال روانی همان‌طور که از نام آن پیداست، در افرادی ایجاد می‌شود که یک رویداد آسیب‌زا یا به عبارتی یک تروما را تجربه کرده‌اند. PTSD می‌تواند افراد را در هر سن، جنسیت یا فرهنگی تحت تاثیر قرار دهد. از طرفی هم یک وضعیت پیچیده است که می‌تواند افراد مختلف را به روش‌های مختلف تحت تاثیر قرار دهد. انواع رویدادهای آسیب زا که منجر به PTSD می شوند عبارتند از: 

قرار گرفتن در معرض جنگ
خشونت فیزیکی در کودکی
خشونت جنسی
اهانت فیزیکی
تهدید شدن با اسلحه
تصادف
رویداد های دیگری نظیر آتش سوزی، بلایای طبیعی، سرقت، سقوط هواپیما، شکنجه، آدمربایی، تشخیص بیماری مرگبار، حمله ی تروریستی و سایر بلایا و رویداد های خطرناک هم می تواند باعث بروز PTSD شود. اختلال استرس پس از سانحه تقریباً در ۵ تا ۱۰ درصد از افراد رخ می دهد که میزان شیوع آن در زنان بیشتر از مردان است.
عوامل ایجاد کننده استرس پس از سانحه (PTSD)
افراد در تمام سنین دچار اختلال اضطراب پس از سانحه می شوند. با این حال، برخی عوامل احتمال بروز PTSD را تشدید می کند این عوامل عبارتند از: 

تجربه ی آسیب روحی بلندمدت و شدید
قبلا تجربه ی آسیب روحی را داشته باشید، مثلا خشونت و تجاوز در کودکی
اشتغال به کاری که خطر قرار گرفتن در معرض سانحه را بالا میبرد، مانند پرسنل ارتش و نیروی امداد
ابتلا به سایر اختلالات روانی، مثل اضطراب و افسردگی
اختلال سوء مصرف مواد، مانند مصرف بیش از اندازه ی الکل و مواد
برخوردار نبودن از حمایت خانواده و دوستان
سابقه ی اختلال روانی در بستگان نزدیک، مثل اضطراب و افسردگی

روش های مدیریت و درمان اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)
تشخیص زودهنگام و مداخله هرچه سریع تر برای درمان موثر و به حداقل رساندن پیامدهای طولانی مدت مرتبط با PTSD امری ضروری است. روش های درمانی متعددی وجود دارند که  می تواند به افراد آسیب دیده در اثر تروما کمک کند تا با علائم خود کنار بیایند و کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند. این روش ها شامل: درمان شناختی-رفتاری (CBT)، حساسیت زدایی و پردازش مجدد حرکت چشم (EMDR)، مواجهه درمانی(Narrative Exposure Therapy) ، روان درمانی حسی-حرکتی، طب سوزنی (Acupuncture) و درمان دارویی است. 

این درمان‌ها باعث کاهش نشانه‌های تروما، بهبود وضعیت شناختی و روانی فرد و بهبود کیفیت زندگی او می شوند. باید به این نکته توجه داشت که تشخیص زودهنگام تروما به تسریع روند درمان کمک بسزایی می‌کند. مطالعات نشان داده اند که درمان با استفاده از داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد روان پریشی برای افرادی که در طول سال ها دچار اختلالات مزمن یا آسیب های متعدد شده اند، ممکن است اثر بخش نباشد.